Ακούμε τον αμπελώνα, σεβόμαστε τις ισορροπίες του, προστατεύουμε τη ζωή που φιλοξενεί… Το κρασί είναι ζωή που γεννιέται μέσα από τη φύση
Ο τρόπος που αναπτύχθηκαν οι αμπελώνες, όλα αυτά τα χρόνια, λέει πολλά -αν όχι τα πάντα- για τη φιλοσοφία του Βασίλη Κήτα γύρω από την αμπελοκαλλιέργεια και το κρασί.
Οι φυτεύσεις έγιναν στους ορεινούς όγκους της αμπελουργικής ζώνης Ζίτσας, σε υψόμετρα από 670 έως 730 μέτρα. Οι τοποθεσίες δεν επιλέχθηκαν τυχαία: ήταν παραδοσιακά αμπελουργικές περιοχές που, μετά την αναμπέλωση της δεκαετίας του ’70 και τη φυλλοξήρα, εγκαταλείφθηκαν. Δύσκολες, επικλινείς, άγονες και χωρίς άρδευση -δεν ευνοούσαν τις εντατικές, συμβατικές καλλιέργειες. Κι όμως, αυτές ακριβώς οι «δυσκολίες» είναι το πλεονέκτημα για μια καλλιέργεια με ελάχιστες παρεμβάσεις και αυστηρά πρωτόκολλα βιολογικής γεωργίας.
Οι περισσότερες δουλειές στο αμπέλι γίνονται με το χέρι -από το κλάδεμα και τη διαχείριση του φυλλώματος, μέχρι τον τρύγο. Οι αποδόσεις μένουν σκόπιμα χαμηλές, η φροντίδα είναι προσωπική και ακριβής.
Το γεγονός ότι οι αμπελώνες είναι διάσπαρτοι σε διαφορετικές τοποθεσίες μάς δίνει το πλεονέκτημα να αξιοποιούμε στο έπακρο τις ιδιαιτερότητες της κάθε υποπεριοχής. Γίνονται επιλεκτικοί τρύγοι, ώστε να ενισχύεται η πολυπλοκότητα του τελικού κρασιού.
Ύστερα από σχεδόν σαράντα χρόνια εφαρμογής αυστηρών πρωτοκόλλων βιοκαλλιέργειας, η άμπελος δείχνει σχεδόν… αυτάρκης. Και κάπως έτσι, κοιτάμε μπροστά: μελετάμε πια την πειραματική της καλλιέργεια στην αναρριχόμενη μορφή της πάνω σε δέντρα, χωρίς καμία ανθρώπινη παρέμβαση. Ένα βήμα πίσω από τον άνθρωπο -και ένα βήμα πιο κοντά στη φύση.
